Υπάρχουν στιγμές που το σύμπαν δεν ψιθυρίζει αλλά φωνάζει με ντουντούκα. Η είσοδος του Άρη στον Κριό στις 9 Απριλίου είναι μία από αυτές. Εδώ δεν έχουμε απλά έναν πλανήτη στο βασίλειό του. Έχουμε την αρχέγονη σπίθα που αποφασίζει να ξαναθυμηθεί ποια είναι. Και αυτό δεν είναι πάντα βολικό. Είναι όμως αληθινό.Ο Άρης στον Κριό δεν ζητά άδεια. Δεν κάνει διαπραγματεύσεις με το παρελθόν. Είναι το παιδί …
Υπάρχουν στιγμές που το σύμπαν δεν ψιθυρίζει αλλά φωνάζει με ντουντούκα. Η είσοδος του Άρη στον Κριό στις 9 Απριλίου είναι μία από αυτές. Εδώ δεν έχουμε απλά έναν πλανήτη στο βασίλειό του. Έχουμε την αρχέγονη σπίθα που αποφασίζει να ξαναθυμηθεί ποια είναι. Και αυτό δεν είναι πάντα βολικό. Είναι όμως αληθινό.
Ο Άρης στον Κριό δεν ζητά άδεια. Δεν κάνει διαπραγματεύσεις με το παρελθόν. Είναι το παιδί που σπάει το παιχνίδι για να δει πώς δουλεύει.
Σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η περίοδος λειτουργεί σαν μια ψυχολογική αφύπνιση που δεν ενδιαφέρεται αν κοιμάσαι βαθιά. Ξυπνάς! Θες δεν θες. Οι επιθυμίες αποκτούν φωνή και η φωνή αποκτά ένταση. Η καταπιεσμένη ορμή ζητά διέξοδο. Και αν δεν της τη δώσεις συνειδητά, θα βγει από τα παράθυρα, θα χτυπήσει πόρτες και θα γράψει το όνομά σου στους τοίχους της πραγματικότητας.
Κάπου εδώ θα χαμογελούσε ειρωνικά ο Paul Watzlawick υπενθυμίζοντας ότι δεν μπορείς να μην επικοινωνείς. Ο Άρης στον Κριό το αποδεικνύει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Δεν μπορείς να μην δράσεις. Ακόμη και η αδράνεια γίνεται μια κραυγή που λέει φοβάμαι να κινηθώ.
Σε κοινωνικό επίπεδο, ο Άρης στον Κριό θυμίζει μια συλλογική κρίση ταυτότητας. Ποιοι είμαστε χωρίς τις δικαιολογίες μας. Ποιοι είμαστε χωρίς τα φίλτρα. Οι κοινωνίες γίνονται πιο ευέξαπτες, πιο διεκδικητικές αλλά και πιο πρόθυμες να συγκρουστούν για πράγματα που μέχρι χθες θεωρούσαν δεδομένα. Είναι σαν να πατιέται ένα κουμπί και να λέει ο κόσμος «φτάνει πια με τις βολικές δικαιολογίες και τις μισές αλήθειες».
Σε προσωπικό επίπεδο, μπορεί να νιώσεις ότι αντιδράς υπερβολικά σε κάτι μικρό. Δεν είναι μικρό. Είναι η ιστορία πίσω του. Σε κοινωνικό επίπεδο, μπορεί να δούμε εντάσεις που σχετίζονται με θέματα πατρίδας, ταυτότητας, συλλογικής μνήμης.
Ο Άρης εδώ δεν πολεμά μόνο για το τώρα αλλά και για κάτι που κουβαλά από παλιά. Και αυτό κάνει τη μάχη πιο φορτισμένη.
Τελικά αυτή η διέλευση δεν είναι ήρεμη. Δεν είναι κομψή. Είναι όμως ζωντανή. Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό. Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να καείς λίγο για να θυμηθείς ότι δεν είσαι στάχτη αλλά φωτιά.
Διάβασε επίσης:
Δείτε και αυτά