Είναι 7 Νοεμβρίου και η πόλη μυρίζει καμένο βινύλιο και βροχή. Η Αφροδίτη μπαίνει στον Σκορπιό, και ξαφνικά όλοι μιλούν πιο σιγά, σαν να μπήκε κάποιος επικίνδυνα όμορφος στο δωμάτιο.Bar «Venus Noir»… με νέον που τρεμοπαίζει σαν χτύπος καρδιάς.Ο μπάρμαν σιωπηλός, όπως οι τύψεις. Πίσω του, μια αφίσα της Μάρλεν Ντίτριχ χαμογελά σαν να ξέρει κάτι που δεν θες να μάθεις.Ο Σίγκι -ο Αυστριακός που πίστευε…
Είναι 7 Νοεμβρίου και η πόλη μυρίζει καμένο βινύλιο και βροχή. Η Αφροδίτη μπαίνει στον Σκορπιό, και ξαφνικά όλοι μιλούν πιο σιγά, σαν να μπήκε κάποιος επικίνδυνα όμορφος στο δωμάτιο.
Bar «Venus Noir»… με νέον που τρεμοπαίζει σαν χτύπος καρδιάς.
Ο μπάρμαν σιωπηλός, όπως οι τύψεις. Πίσω του, μια αφίσα της Μάρλεν Ντίτριχ χαμογελά σαν να ξέρει κάτι που δεν θες να μάθεις.Ο Σίγκι -ο Αυστριακός που πίστευε πως όλα αρχίζουν με ένα σύμπλεγμα και τελειώνουν σε ένα όνειρο-, ανάβει αργά το πούρο παρατηρώντας. Τα μπλε δαχτυλίδια του καπνού στροβιλίζονται σαν σκέψεις που δεν ομολογούνται ποτέ. Το ουίσκι στο ποτήρι είναι βαρύ σαν ανάμνηση.
Στην άκρη της μπάρας, η Αφροδίτη κοιτάζει τον καθρέφτη. Πίσω της δεν υπάρχει αντανάκλαση, μόνο επιθυμία.
Ο καπνός σχηματίζει λέξεις που σβήνουν γρήγορα: Επιθυμία. Μυστικό. Ενοχή.
Ο Σκορπιός την πλησιάζει. Μαύρο πουκάμισο, χαμηλή φωνή.
– «Ξέρεις πού μπλέκεις;» της λέει.
– «Πάντα ξέρω», απαντά εκείνη χωρίς να τον κοιτάξει. «Απλώς δεν φεύγω».
– «Εδώ δεν υπάρχει ρομάντζο. Μόνο ψυχανάλυση».
– «Κι εγώ, αγάπη μου, πάντα προτιμούσα το βάθος από την επιφάνεια».
Ο Σίγκι στρέφει το βλέμμα στην αφίσα. Η Μάρλεν τον κοιτάει αινιγματικά. «Αγάπη ή εμμονή;» φαίνεται να τον ρωτάει. «Στον Σκορπιό, δεν υπάρχει διαφορά» απαντά ο Σίγκι χωρίς να σηκώσει τα μάτια.
Ο Σκορπιός γέρνει κοντά στην Αφροδίτη.
– «Τι θέλεις από μένα;»
– «Να δω τι φοβάσαι περισσότερο».
– «Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που θα δεις;»
– «Τότε θα το φιλήσω μέχρι να το αντέξω».
Η μουσική αλλάζει. Billie Holiday, «Strange Fruit». Ο χρόνος λιώνει σαν πάγος.
– «Ξέρεις ότι αυτό το κομμάτι παίζεται πάντα λίγο πριν το τέλος;» λέει ο μπάρμαν.
– «Κάθε τέλος είναι απλώς μια αρχή που πόνεσε λίγο παραπάνω», ψιθυρίζει ο Σκορπιός.
-«Πονάει αυτό το πέρασμα;» ρωτάω.
– «Μόνο αν αντισταθείς», λέει ο μπάρμαν χωρίς να με κοιτάξει.
-«Και αν αφεθώ;»
– «Τότε θα μάθεις γιατί ο έρωτας δεν γράφεται με μελάνι… αλλά με αίμα».-«Στον έρωτα πάντα υπάρχει μια σφαίρα με τ’ όνομά σου» την ακούω να λέει, «για κάθε ενδεχόμενο»…
Η Αφροδίτη σηκώνεται, ρίχνει μερικά κέρματα στον πάγκο.
-«Κράτα τα ρέστα», λέει. «Είναι από προηγούμενες ζωές».
Βγαίνει στο ψιλόβροχο. Ο καπνός την ακολουθεί σαν σκιά.
Αναρωτιέμαι, «θα επιστρέψει;»
Ο Σίγκι σηκώνει το ποτήρι.
-«Η Αφροδίτη στον Σκορπιό δεν επιστρέφει. Σε στοιχειώνει».
Έξω, η πόλη ανασαίνει μέσα απ’ τη βροχή. Στο τζάμι μένει μόνο μια θαμπή γραμμή, σαν υπογραφή της Αφροδίτης. «Ο έρωτας δεν πεθαίνει. Απλώς αλλάζει όπλο».
Διάβασε επίσης:
Δείτε και αυτά